Protected: time passed, i’ve grown .. truth shows

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

ความทรงจำ

วันๆนึงทำไมบางครั้งมันถึงนานนัก แล้วทำไมบางวันมันถึงสั้นนัก

ทำไมเวลาเรามีความสุขเรามักปล่อยให้วันนั้นๆผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และไม่จดจำมันได้ดีเท่ากับวันที่เราทุกข์

ทุกๆคนก็คงเป็นอย่างนี้ คือเมื่อเวลาเราเสียใจก้มักจะคิดได้แต่สิ่งเลวร้าย

ทำร้ายตัวเองหนักเข้าไปอีก และเสียใจกับวันเวลาดีๆที่ผ่านมา นั่งเสียดาย

ความสุขทั้งหมดที่ผ่านมามันเป็นเรื่องน่าจดจำ และก็น่ารักษาไว้ 

หากคนเราจดจำแต่ความสุขไปได้นานๆ ก็คงจะไม่ต้องมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันมากมาย

วันที่น่าเสียใจคงไม่เกิด

เหงา

กอด

 

music

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาได้ไปหัวหินกับพี่ๆ ซึ่งตอนแรกก้ไม่คิดว่าจะไปแล้วเพราะว่าไม่รู้จักใครเลย แต่ในที่สุดพี่มิ้นก้บิ้วเราขึ้นจยได้เป็นเหตุให้กลับไปที่ห้องเย็นนั้นจัดกระเป๋าแล้วออกมาเลย

รู้สึกดีมากที่ไป มันทำให้ได้คุยอะไรเยอะแยะ ได้ฟังเพลงเยอะแยะ และแน่นอน ได้รับการนวดเท้าจากแม่หมอเทิร์นโปร สบายจัง

ทะเลก้อึมครึม สีเทาๆกลายเป็นผืนเดียวกับท้องฟ้ามีฝนตกปรายๆไล่มาเป็นแถบทำให้นึกถึง

เรารอจนฝนหยุด ดูหนังอีโรติกสุดๆกันก่อนออกไปที่งานดนตรี ซึ่งไม่ขออธิบายมากว่าเป็นอย่างไร เพราะทั้งเมา ทั้งสนุก ไม่สนุก สุข และเศ้ราทุกอย่างในเวลาเดียวกัน

แต่หลายๆอย่างที่ทำให้นึกได้คือ มันจะมีคนซักกี่คนในนี้กันเชียวที่ตั้งใจมาฟังเพลงเรกเก้สกากัน 

ที่เหลือดูเหมือนจะมาเพียงแต่เป็นงานดนตรี และแต่งตัวสนุกๆกันเท่านั้น และบางทีเราอาจเป็นหนึ่งในนั้นด้วย

ระหว่างทางไปรถติดและตลกมาก โทรศัพท์มา ดีใจแต่หวั่นใจ แปลกมั้ย ไม่เป็นไร เรากำลังไปดูดนตรี

ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนกลับด้วยอาการป่วยขั้นสุดคือ ขยะเต็มหาด .. มันเป็นเรื่องน่าเศร้า ตลอดเวลลาที่เราเดินก้คิดอยู่ตลอดว่า จะมีก้นบุกรี่สักกี่อันนะ ที่ฝังอยู่ในทรายผืนนี้ แล้วใครกันที่จะเก็บกวาดให้เรา แล้วมันจะทำลายอะไรไปบ้างไหม 

คิดแล้วก้เศร้าและรู้สึกผิด เพราะเราเอง แม้พยายามจะทิ้งเป็นที่แล้ว ก้ยังคงเผลอเห็นแก่ตัวทิ้งลงทะเลอยู่ดี

นั่งไป ป่วยไป ฟังเพลงไป รู้สึกผิดไป สนุกไป ปวดหัวไป .. เอ… ทีปวดหัวเพราะเพลงบีทหนักๆและลิเดียที่ไม่เข้ากับงานรึปล่าวหว่า

แล้วก้เลยเพ้อไป นึกถึงทะเลเงียบๆ อมยิ้มๆ ที่ภูเก็ต

แต่ไม่เป็นไรที่นี่เต้นๆ กระโดดๆ เมาๆ ก้สนุกคนละแบบ ยิ้มๆเหมือนกัน

ขอบคุณพาราที่ช่วยให้วันต่อมาไม่หนักหนา

เดินเล่น ฟังเพลง อ่านหนังสือ แล้วเดินเล่นชายหาดกับพี่ๆ เห็นทรายที่มีื้นผิวสวยๆ ก้เอาอีก นึกถึง

ตอนเย็นกลับมาเหนื่อยมาก อาบน้ำ ขัดตัว แล้วหลับตายไปเลย

แต่แปลกตรงที่ทำไมไม่รู้สึกคุ้นเคยกับที่ห้องตัวเองเลย รู้สึกแปลกที่ รู้สึกเหงา รู้สึกว่ามันผิดแปลกไป

แต่อย่างไรก้ยังหลับอยู่ดีเนื่องจากความเหนื่อยล้า 

เหนื่อยแล้วหลับนี่ดีจริงๆ เพราะไม่ต้องคิดอะไรให้วุ่นวาย จนบางครั้งก้ไม่ต้องการจะตื่น 

ไม่ได้อยากตาย แต่ไม่อยากคิดเพ้อเจ้อ

strawberry fields

Let me take you down, ’cause I’m going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hungabout.
Strawberry Fields forever.

Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see.
It’s getting hard to be someone but it all works out, it doesn’t matter much to me.

No one I think is in my tree, I mean it must be high or low.
That is you can’t you know tune in but it’s all right, that is I think it’s not too bad.
Let me take you down, ’cause I’m going to Strawberry Fields.
Nothing is real and nothing to get hungabout.
Strawberry Fields forever.

Always, no sometimes, think it’s me, but you know I know when it’s a dream.
I think I know I mean a ‘Yes’ but it’s all wrong, that is I think I disagree.

 

could i be in that dream forever

 

ทางแยก

เมื่อเราได้เนมาถึงจุดหนี่งจนกระทั่งเจอทางแยก 

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราต้องเลี้ยวทางไหน

ถ้าทางที่เพิ่งเดินมา แสนจะขรุขระ แต่บรรยากาศรอบๆก้ทำให้เรามีความสุขได้บ้าง

แม้จะช่วงสั้นๆ แต่ก้ทำให้ลืมเส้นทางที่ขรุขระไปได้

ในทางกลับกัน เท้าเปล่าที่เดินมา มีหินบาดจนเจ็บแทบเดินไม่ไหว 

แต่ก้อดทนเรื่อยมา และพยายามสนใจบรรยากาศแห่งความสุข

เพื่อลืมความเจ็บที่เป็นแผลลึกที่เท้าทั้งสองข้าง

ในที่สุดเมื่อถึงทางแยกที่จะต้องเลือก

ทางหนึ่งเป็นหญ้านุ่ม สบายเท้า แต่ก่อนจะถึงนั้น เต็มไปด้วยเถาวัลย์หนาม

ที่จะต้องแหวกว่ายเข้าไป เพื่อเจอทางนั้น และไม่รู้ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ที่แน่ชัดคือ เท้าของฉันจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป แต่หากไร้ซึ่งบรรยากาศแห่งความสุขนั้น

ทางเดินนั้นจะเหงาเท่าไร

อีกทางหนึ่ง คือทางที่ขรุขระเช่นเดิม และไม่รู้จะดีขึ้นหรือไม่

แต่บรรยากาศแห่งความสุขที่โอบกอดไว้นั้น ช่างเย้ายวน และอบอุ่น และหอมหวาน

แต่ก้อีกเช่นกัน ถ้าในที่สุดทางที่ขรุขระนี้กลายเป็นหญ้านุ่ม ทุกอย่างจะจบลงด้วยความสุข

หากว่าไม่เป็นเช่นนั้น .. ก้คงต้องมาเจอทางแยกนี้เช่นเดิม

แล้วทางไหนกัน ที่ฉันต้องการ

 

บาดเจ็บ

 

ช่วงนี้ก้คงเขียนได้แต่เรื่องที่น่าสลดหดหู่ เพราะในความจริงแล้วเราไม่สามารถโกหกความรู้สึกที่อยู่ภายในได้

ไม่ว่าจะพยายามเข้มแข็งมากเท่าไหร่ ความอ่อนแอที่ดิ้นพล่านอยู่ภายในกลับทำให้แผลเปิดมากขึ้นเท่านั้น

ก้ได้แต่หวังว่าความอ่อนแอนั้นจะเหนื่อย และหยุดทำให้เกิดแผล จากนั้นจึงค่อยๆรักษาตัวเองไปก้เท่านั้น

ความจริงนั้นโหดร้าย แต่ความไม่จริงใจนั้นกลับโหดร้ายยิ่งกว่า

และเมื่อเราได้ค้นพบความจริงอันแสนเจ็บปวด จากความไม่จริงใจนั้น

ไม่ว่าคำใดก้ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนั้นได้

คงเหมือนกับการผ่าตัดที่ไม่ใส่ยาชา ที่แม้ว่าในวันหนึ่งแผลนั้นจะหายดี

แต่ก็ยังคงมีแผลเป็นให้เห็น และแม้แผลเป็นนั้นจะจางลง

ความรู้สึกของความเจ็บปวดนั้นคงจะฝังลึกในใจตลอดไป

…

sinking down

to the deepest part of the ocean

where you’d never

never find me again

บางครั้งฉันก้อยากจะขับรถออกไปไกลๆในวันที่ฝนตก เปิดเพลงที่ให้ความรู้สึกเหงาๆ

ร้องไห้ไปตลอดทาง

ไกลมากเสียจนไม่มีใครรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ทำอะไร

เพียงเพื่อจะได้ไม่มีใครเห็นฉันอ่อนแอ 

หรือจริงๆแล้ว จะได้ไปไกลๆจากผู้คนที่ใจร้ายกับฉันเหลือเกิน

 

ความรู้สีกที่เหมือนมีฝนตกตลอดเวลาในใจฉัน 

ทั้งๆที่โลกภายนอกดูจะสดใส ..​ อย่างไรก้ยิ้มไม่ออก

 

let the ocean lead us to ART

bookhemian sometimes soldier…

ไม่ได้เป็นประโยคบอกเล่าหรืออะไรทั้งนั้น แต่มันเป็นชื่อของ 3 แนวทางที่เมื่อมาเจอกันแล้วเกิดความลงตัวอย่างไม่รู้ตัว

การไปที่ภูเก็ตครั้งนี้ทำให้เรานึกถึงตอนที่ตะลุยไปปาย ไปพบความสวยาม ความอบอุ่นของคำเน่าๆที่ภาษาหนังสือมักใช้กันเกร่อ แต่บางทีอาจไม่เคยพบมันด้วยซ้ำ 

“มิตรภาพ”

คร้งที่สองที่เราใช้คำนี้ได้อย่างมั่นใจ เมื่อบรรยากาศทุกอย่างรอบตัว พาให้เรารู้สึกอบอุ่นแม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรมากมายก็ตาม

ผู้คนที่เห็นภาพๆเดียวกันแม้จะพูดเรื่องที่เป็นนามธรรม แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างซื่อตรง

ทำให้เรารู้สึกว่าการมาภูเก็ตคราวนี้ คุ้มค่าจริงๆ 

นอกเหนือสิ่งอื่นใด ฉันมีความสุข เรามีความสุข

ผ้าใบผืนนั้นเราจะไม่ลืมมัน ทะเลเล็กๆหาดนั้นเราจะไม่ลืมมัน

และร้านหนังสือ2521 ถึงจะไม่ใหญ่มาก แต่ิ่งที่อยู่ในนั้นยิ่งใหญ่เหลือเกิน

แน่นอนเราไม่มีวันลืม

ขอบคุณพี่โลเล คุณแพรพี่ พี่หมอนิล และคุณ

เรามีความสุขอย่างจริงใจ

 

      

in the poetic mood

Coming down across the world

Under the ocean Over the sky

To find the place where I belong

To find a little space of you’re heart

That’d keep me strong

 

My life Is such a mess

Everything’s frightful

I’ve nothing left

I need you to be here I need you to stay

All I want is you

But you’re so far away

 

Sun rose above the horizon

Giving me warm breeze

Making my heart freeze

You’re the one that keep me shine

I know someday you’ll be mine

 

Don’t give up on loving the Sun

He’ll shine for you to shine for him

Just keep on waiting with no hesitating

Till the day come

 

When it’s dark out during the day

I know there’s the only way

To be, again, in your warm embrace

Even just only 2 second it takes

 

Once again in a long time

I wait

To be over the moon with you

We’ll be

Be over the moon