ทางแยก

เมื่อเราได้เนมาถึงจุดหนี่งจนกระทั่งเจอทางแยก 

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราต้องเลี้ยวทางไหน

ถ้าทางที่เพิ่งเดินมา แสนจะขรุขระ แต่บรรยากาศรอบๆก้ทำให้เรามีความสุขได้บ้าง

แม้จะช่วงสั้นๆ แต่ก้ทำให้ลืมเส้นทางที่ขรุขระไปได้

ในทางกลับกัน เท้าเปล่าที่เดินมา มีหินบาดจนเจ็บแทบเดินไม่ไหว 

แต่ก้อดทนเรื่อยมา และพยายามสนใจบรรยากาศแห่งความสุข

เพื่อลืมความเจ็บที่เป็นแผลลึกที่เท้าทั้งสองข้าง

ในที่สุดเมื่อถึงทางแยกที่จะต้องเลือก

ทางหนึ่งเป็นหญ้านุ่ม สบายเท้า แต่ก่อนจะถึงนั้น เต็มไปด้วยเถาวัลย์หนาม

ที่จะต้องแหวกว่ายเข้าไป เพื่อเจอทางนั้น และไม่รู้ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ที่แน่ชัดคือ เท้าของฉันจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป แต่หากไร้ซึ่งบรรยากาศแห่งความสุขนั้น

ทางเดินนั้นจะเหงาเท่าไร

อีกทางหนึ่ง คือทางที่ขรุขระเช่นเดิม และไม่รู้จะดีขึ้นหรือไม่

แต่บรรยากาศแห่งความสุขที่โอบกอดไว้นั้น ช่างเย้ายวน และอบอุ่น และหอมหวาน

แต่ก้อีกเช่นกัน ถ้าในที่สุดทางที่ขรุขระนี้กลายเป็นหญ้านุ่ม ทุกอย่างจะจบลงด้วยความสุข

หากว่าไม่เป็นเช่นนั้น .. ก้คงต้องมาเจอทางแยกนี้เช่นเดิม

แล้วทางไหนกัน ที่ฉันต้องการ