เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาได้ไปหัวหินกับพี่ๆ ซึ่งตอนแรกก้ไม่คิดว่าจะไปแล้วเพราะว่าไม่รู้จักใครเลย แต่ในที่สุดพี่มิ้นก้บิ้วเราขึ้นจยได้เป็นเหตุให้กลับไปที่ห้องเย็นนั้นจัดกระเป๋าแล้วออกมาเลย
รู้สึกดีมากที่ไป มันทำให้ได้คุยอะไรเยอะแยะ ได้ฟังเพลงเยอะแยะ และแน่นอน ได้รับการนวดเท้าจากแม่หมอเทิร์นโปร สบายจัง
ทะเลก้อึมครึม สีเทาๆกลายเป็นผืนเดียวกับท้องฟ้ามีฝนตกปรายๆไล่มาเป็นแถบทำให้นึกถึง
เรารอจนฝนหยุด ดูหนังอีโรติกสุดๆกันก่อนออกไปที่งานดนตรี ซึ่งไม่ขออธิบายมากว่าเป็นอย่างไร เพราะทั้งเมา ทั้งสนุก ไม่สนุก สุข และเศ้ราทุกอย่างในเวลาเดียวกัน
แต่หลายๆอย่างที่ทำให้นึกได้คือ มันจะมีคนซักกี่คนในนี้กันเชียวที่ตั้งใจมาฟังเพลงเรกเก้สกากัน
ที่เหลือดูเหมือนจะมาเพียงแต่เป็นงานดนตรี และแต่งตัวสนุกๆกันเท่านั้น และบางทีเราอาจเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ระหว่างทางไปรถติดและตลกมาก โทรศัพท์มา ดีใจแต่หวั่นใจ แปลกมั้ย ไม่เป็นไร เรากำลังไปดูดนตรี
ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนกลับด้วยอาการป่วยขั้นสุดคือ ขยะเต็มหาด .. มันเป็นเรื่องน่าเศร้า ตลอดเวลลาที่เราเดินก้คิดอยู่ตลอดว่า จะมีก้นบุกรี่สักกี่อันนะ ที่ฝังอยู่ในทรายผืนนี้ แล้วใครกันที่จะเก็บกวาดให้เรา แล้วมันจะทำลายอะไรไปบ้างไหม
คิดแล้วก้เศร้าและรู้สึกผิด เพราะเราเอง แม้พยายามจะทิ้งเป็นที่แล้ว ก้ยังคงเผลอเห็นแก่ตัวทิ้งลงทะเลอยู่ดี
นั่งไป ป่วยไป ฟังเพลงไป รู้สึกผิดไป สนุกไป ปวดหัวไป .. เอ… ทีปวดหัวเพราะเพลงบีทหนักๆและลิเดียที่ไม่เข้ากับงานรึปล่าวหว่า
แล้วก้เลยเพ้อไป นึกถึงทะเลเงียบๆ อมยิ้มๆ ที่ภูเก็ต
แต่ไม่เป็นไรที่นี่เต้นๆ กระโดดๆ เมาๆ ก้สนุกคนละแบบ ยิ้มๆเหมือนกัน
ขอบคุณพาราที่ช่วยให้วันต่อมาไม่หนักหนา
เดินเล่น ฟังเพลง อ่านหนังสือ แล้วเดินเล่นชายหาดกับพี่ๆ เห็นทรายที่มีื้นผิวสวยๆ ก้เอาอีก นึกถึง
ตอนเย็นกลับมาเหนื่อยมาก อาบน้ำ ขัดตัว แล้วหลับตายไปเลย
แต่แปลกตรงที่ทำไมไม่รู้สึกคุ้นเคยกับที่ห้องตัวเองเลย รู้สึกแปลกที่ รู้สึกเหงา รู้สึกว่ามันผิดแปลกไป
แต่อย่างไรก้ยังหลับอยู่ดีเนื่องจากความเหนื่อยล้า
เหนื่อยแล้วหลับนี่ดีจริงๆ เพราะไม่ต้องคิดอะไรให้วุ่นวาย จนบางครั้งก้ไม่ต้องการจะตื่น
ไม่ได้อยากตาย แต่ไม่อยากคิดเพ้อเจ้อ
