just a little thought of mine

ระหว่างที่นั่งตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าอะรไท่มันขัดใจ อะไรที่ทำให้เกิดข้อสงสัย

เพื่อที่จะนำไอเดียเหล่านี้ไปทำ thesis ก็เลยเพ้อได้ต่างๆนาๆ ดังนี้

ทำไม ไม่มองอะไรเป็นกลาง .. แต่แล้วเป็นกลางดีแน่หรือ

         หรือแท้จริงแล้วความคิดที่เป็นกลางนั้นเห็นแก่ตัวที่สุด คือ

         ไม่ตัดสินใจเลือก ไม่ชัดเจน ประนีประนอม เข้าอกเข้าใจ

         แต่ท่ายที่สุดแล้วไม่มีคำตอบที่แน่ชัด หรืออันที่จริงแล้ว

ความเป็นกลางคือทางเลือกที่สุดโต่งตัวที่สาม ..

ทำไม  กรุงเทพไม่มี Art space ดีๆ

ทำไม  ถึงมีอคติ

ทำไม  เมืองไทยไม่มีหนังสือรวม graphic  or art  กันเองดีๆเหมือนทุกประเทศทำ

          หรือ อีก้เกินที่จะมารวมกับคนอื่น

ทำไม  กรุงเทพถึงวุ่นวายนัก ใจเย็นๆกันหน่อยไม่ได้หรือไง

.. ไม่กี่ยวกับ thesis  เลย

experience

ความผิดพลาดเป็นประสปการณ์ที่สอนเราได้ดีที่สุด

ดังนั้นเราควรยินดีกับความผิดพลาดนั้นๆเสีย

เพราะมันอาจไม่เกิดขึ้นอีก

 

sukumvit 35

ในเวลาที่เราเหงา หรือไม่มีความสุข พลังของเราหายไป ทำให้ผู้คนรอบข้างกังวลใจ

กลับกลายมาเป็นพวกเขาเหล่านั้น เป็นพลังให้เราขณะท้อใจ

เขาเหล่านั้นมอบพความรักและความห่วงใยมาในหลายรูปแบบ ให้ความอบอุ่น

เพื่อมอบพลัวให้เรากลับมาเป็นพลังแก่เขา

เราต่างมอบพลังชีวิตให้แก่กันและกัน

จนพวกเรานั้นเข้มแข็งและอบอุ่น

ขอบคุณสำหรับความเข้มแข็งที่ให้มา

 

the truth is

 

การหลุดพ้นจากความเหงาและปัญหาอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดก้เป็นได้

มันอาจเท่ากับว่าเรากำลังพยายามหนีสิ่งนั้นอยู่

และการวิ่งหนีนั้นก็ทำให้เราวิ่งวนเป็นวงกลมในความเจ็บปวด

..

ที่ไม่อาจปล่อบวางมันไปได้

ทางออกที่ดีที่สุดนั้นน่าจะเป็นการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทุกข์เหล่านั้นต่างหาก

เพราะไม่ว่าสิ่งใดจะเลวร้ายแค่ไหน

มันก็ล้วนแล้วแต่เป็นองค์ประกอบแห่งความเป็นมนุษย์ขอองเราทั้งสิ้น

หากตัดสิ่งเหล่านั้น ที่เราถูกสร้างมาให้เชื่อว่ามันเป็นสิ่งเลวร้ายออกไปด้วยการอ้างว่าเป็นการหลุดพ้น

เราจะต่างอะไรไปจากหุ่นยนต์

..

ที่ไม่ต้องการความรัก ความรู้สึก ความเหงา ความเจ็บปวด

ใช่ .. เราถูกส้รางมาให้เชื่อว่าการหลุดพ้นจากความมืดมนเหล่านั้นคือทางออกที่ดีที่สุด 

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่หรือที่ทำให้เราเป็นมนุษย์มากขึ้น   

และสอนให้เราเข้มแข็ง และได้พบความสุขแห่งชีวิตที่แท้จริง